قیصر

به نام معلم عشق 

حرف های ما هنوز ناتمام 
تا نگاه می کنی 
وقت رفتن است 
باز هم همان حکایت همیشگی 
پیش از انکه با خبر شوی 
لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود 
آی 
ای دریغ و حسرت همیشگی 
ناگهان
 چقدر زود 
دیر می شود 
امروز روزی نام اشنا برای خوزستانی هاست روزی که یادآور غم از دست دادن قیصر شعر فارسی و شعر جنوب است. قیصری که شعرش« مثل چشمه مثل رود» زلال بود و صمیمیت روستاییان و زیبایی کارون زیبا و گرمای خورشید گرم خوزستان را داشت.  ۸ آبان که می رسد بال پریدن شعر فارسی درد می گیرد  و اندوه نبود شاعرواژه ها بر سطر سطر شعر فارسی سایه می افکند .قیصر شعر خوزستان  در ۸ ابان ۸۶چشم از جهان فرو بست اما شعرش تازه به روی خیل طرفدارانش چشم گشود. 
قیصر ، سخن ساده می گفت به «دستور زبان عشق» سخن می راند از پیچیدگی بیزار بود دنبال معانی عجیب و غریب نبود.  دنبال پیچ وتاب مصنوعی سخن نبود دنبال دردها بود دردهای همیشگی دردهای آشنا، دردها ی کهنه  ،دردهای نهفته .
قیصر با همین بینش با همین روش بی هیچ آلایش و آرایشی شعر می گفت. می گفت تابماند . می گفت تا بمانیم .می گفت تا بداند و بدانیم که تنها چیزی که می ماند اندیشه های ناب است تنها چیزی که می ماند شعر جوشیده از فراخنای سینه ی شاعری اندیشمندو خردورز و درد اشناست .قیصر کوچ کرد اما شعرش برای ما و نسل های پس از ما  به یادگار گذاشت.
حرف های ما هنوز نا تمام ...
 روحش در ارامش ابدی باد!
 مندنی زاده دررهگذرآفتاب...